Een bijzondere avond

Een moeder van een van onze jongste leden mailde ons in augustus wanneer de eerstvolgende reanimatiecursus was. Zij had samen met haar man hun zoon, van enkele maanden oud, onverwacht thuis moeten reanimeren en vroegen zich af of ze wel juist gehandeld hadden. Hun zoon lag op dat moment in het ziekenhuis en zou met bewakingsapparatuur naar huis komen…

In aanvang wilde ik een feitelijk antwoord terug mailen: waarschijnlijk in november a.s. Maar al plannend drong hun realiteit zich tot mij door. Mijn eigen film speelde even terug naar 1992. Ook ik had een reanimatie-ervaring thuis achter de rug, ook een kind met bewakingsapparatuur mee naar huis gekregen en ga er dan maar aan staan…
Het voelt als “helemaal alleen”. De beelden van de benauwdheid van je kind, die grauwe, blauwe kleur en de reanimatie staan lang op je netvlies en giert op een tegenstrijdig voelende wijze door je lijf: enerzijds voel je de adrenaline en de traumatische ervaring door je systeem gaan, anderzijds ervaar je een hoge mate van zogenaamde broodnuchterheid.. Ik kan het niet anders uitleggen. Tot je doordringen mag het niet want je bent ingesteld op handelen en regelen in wat het beste is voor je kind.

Ik besloot Alfred te benaderen. Alfred de Jong verzorgt al enkele jaren de reanimatiecursus voor onze leden.

“Alfred, ik heb een vraag. Ik heb ouders met stress, terecht bang voor een herhaling en de wachttijd op een reanimatiecursus, zoals jij die geeft, vind ik te lang…Als we nou eens samen naar die ouders gaan en we vangen ze op”. Ik ben lotgenoot en jij hun persoonlijke trainer…..
“Als deze ervaring goed bevalt gaan we daarna naar zorgverzekeraars want mogelijk kan het aantal ligdagen verkort als ouders deze dienst op maat krijgen….”

“Oke, dat gaan we doen, zei Alfred. Zeg maar wanneer en ik zal er zijn”.

Enkele dagen later zitten we bij de ouders thuis. Eerst horen we hun ervaring en die was indrukwekkend. Hun zoon is beneden, ligt in de kinderwagen, aangesloten aan de bewakingsapparatuur, die op een dressoir staat.
Na een aantal koppen koffie en een ingrijpend verhaal gaan we over tot de training. Hun zoon lijkt te voelen wat er gebeurd en zet het op een huilen…

Om te zorgen dat zij toch kunnen oefenen, schuiven we de stoelen aan de kant en maken het mogelijk dat ik (op mijn blote voeten, anders klikken de hakken zo lang en hard op het parket) de kinderwagen in rondjes door de kamer kan rijden. Met grote ogen ligt hij mij, met een tevreden gezichtje aan te kijken. Dat is leuk!
Een uur lang rijd ik met de wagen door de kamer. Uit mijn ooghoek zie ik drie mensen trainen, theorie tot zich nemen en weer trainen. De film van toen herhalen, nu met een babypop op de keukentafel, zoals het toen ook ging…

De ouders worden rustiger, voelen elkaar feilloos aan wie straks wat en waarom gaat doen. De laatste vragen volgen en dan is het goed. Hun zoon slaapt inmiddels en samen praten we nog na. Ik praat de moed er in door te vertellen over mijn waardevolle ervaringen en het geduld die de komende tijd op de proef gesteld gaat worden…

We nemen er een glas (water) op en vertrekken na een bezoek van drie uur in de nacht: de sterren schitteren helder aan de hemel, een soort van knipoog leek het wel.
Alfred rijdt vervolgens met een huid met kippenvel van de indruk die zoiets bij na nalaat naar Rotterdam en ik idem dito naar Nieuwegein. Allebei nog 100 kilometer voor de boeg… Muziekje aan, en nagenietend van dit aanbod op maat.

Op naar de zorgverzekeraars, Alfred!!

Caren Kunst